Świt na Pradze.

Co rano wstaję i maszeruję poprzez Stalową do przystanku. Mijam żuli, rozmaite wesołe bramy, a kiedyś mijałem jeszcze Miśka... Misiek był psem. Stał zawsze na moim odcinku Stalowej, zazwyczaj na skrzyżowaniu z Czynszową. Stał tak gdy jechałem do pracy, w tym samym miejscu zastawałem go po 10 godzinach. W tej samej pozie! Nawet stoicy spod sklepu z alko się wymieniali. Drugą ważna cechą Miśka był jego wzrok. Patrzył przenikliwie na świat z wysokości swoich 30 cm a jego wzrok wyrażał całkowite zrozumienie i wyrozumiałość wobec ludzkich wybryków. "Ten pies sporo przeżył i widział rzeczy o których mi się nie śniło" pomyślałem gdy zobaczyłem go po raz pierwszy. Z czasem stał się stałą częścią poranka. Mówiłem mu "cześć" przechodząc a on uśmiechał się porozumiewawczo. Był legendą dzielnicy. Na swoje potrzeby nazwałem go Pieskiem Leszkiem, ale okazało się że znają go wszyscy- z tym, że jako Miśka. Kilka miesięcy temu zdechł. Wtedy po raz pierwszy pomyślałem, ze chyba czas zostawić Pragę. Słyszałem potem w sklepie jak mała dziewczynka obok pyta mamy czemu Misiek nie stoi na skrzyżowaniu...Mam nadzieję, że wszystkie psy idą do nieba.